Veilige publieke taak (III)

Het Ministerie van Binnenlandse Zaken voert campagne om publieke functionarissen, waaronder leraren, te beschermen tegen agressie en geweld. Onlangs heeft het Ministerie van Onderwijs in dat verband een eigen project op touw gezet: Veilige Publieke Taak Onderwijs. Het Centrum School & Veiligheid (onderdeel van het Algemeen Pedagogisch Studie­centrum APS) geeft daar voorlichting over. Je zou verwachten dat zo’n project was ingebed in een schoolveilig­heids­beleid dat niet alleen leraren maar ook leerlingen beoogt te beschermen. Maar dat is slechts tot op zekere hoogte het geval. Op de voorlichtingssite wordt bijvoorbeeld verwezen naar het Handelingsprotocol Schoolveiligheid (16/4/2007), opgesteld door de Algemene Onderwijsbond (AOb). Fysieke en verbale geweldpleging of pesterij gepleegd door leraren: aan de aanpak daarvan wordt geen woord vuil gemaakt. Blijkbaar gaat de AOb ervan uit dat leraren, gezien de zwaarte van hun beroep, in principe moeten worden gevrijwaard van vervolging wegens wangedrag jegens leerlingen. Dat is een zeer eenzijdige interpretatie van de eigen internationale gedragscode, waarin staat dat leraren ‘shall safeguard and promote the interests and well-being of students and make every effort to protect students from bullying and from physical or psychologi­cal abuse.’ Alleen in het hoofdstuk Seksuele Intimidatie van het AOb-Protocol (p.21) wordt erkend dat leraren niet alleen slachtoffer maar ook dader kunnen zijn.

Eén reactie op “Veilige publieke taak (III)”

  1. onderwijsethiek.nl » Blog Archive » Ook leraren mogen niet pesten zegt:

    […] Volgende week treedt de wet Sociale Veiligheid op School in werking. Na lange beraadslagingen hebben basis- en middelbare scholen nu de wettelijke zorgplicht om pesten tegen te gaan. Gewoonlijk denkt men daarbij vooral aan het pestgedrag van leerlingen, maar op de website School & Veiligheid wordt aangestipt dat er ook leraren zijn die zich aan pestgedrag schuldig maken. Het probleem is echter dat het vaak niet zo duidelijk is waar de grens ligt tussen effectief leraarsgedrag en verwerpelijk pest­gedrag. Het is bijvoorbeeld goed verdedigbaar om een underachiever onder vier ogen te vertellen dat hij bijna de slechtste van de klas is en dat hij beter zijn best moet doen. Maar mag je hem telkens weer voor het front van de klas daarop aan­spreken? Misschien is het verdedigbaar aan iedere leerling op het kerstrapport te berichten hoe hoog hij of zij scoort in vergelijking met de cijferverdeling in de klas als geheel. Maar het begint aardig op stelselmatig pestgedrag te lijken als je leerlingen telkens publiekelijk te schande zet wanneer hun cijfers achterblijven bij die van hun klasgenoten (Daily Telegraph 4/7/2015)? In plaats van de slechtere leerlingen te motiveren en uit te dagen, worden ze gestraft met démotiverende ver­nederingen en verdachtmakingen. Zo kijkt oud-leraar Alan Newland ook met enige schaamte terug naar de manier waarop hij vroeger orde hield in de klas (Guardian 2/5/2013). Hij placht lastige leerlingen te temmen door hen autoritair in de hoek te drijven en publiekelijk te vernederen, — totdat hij te horen kreeg dat hij als leraar de grootste pestkop van de klas was. Op dat moment ‘I realised I had been a role model in more ways than I imagined.’ Zonder het zelf te beseffen had hij de grens overschreden tussen effectief leraarsgedrag (leerlingen zo nodig tot de orde roepen en bijsturen) en stelselmatig pestgedrag (lastige leerlingen respectloos bejegenen en vernederen). Die grens wordt nog problematischer in zero-tolerance scholen waar leerlingen om de minste of geringste redenen als lastig worden gebrandmerkt. Zie ook: Twee klokkeluiders (8/4/2015, 27/3/2014), Code Rood 2/3/2014, Pestvrije Scholen (4/4/2013, 3/6/2013), Veilige Publieke Taak (13-03-2010, 16-05-2010) […]